Genderdysforie komt in alle tijden, in alle landen en onder alle bevolkingslagen voor. Het is door de Wereld Gezondheids Organisatie (WHO) aangeduid als een aandoening in medische zin.

De mate waarin genderdysforie zich uit, verschilt sterk van persoon tot persoon. Zo zijn er mannen voor wie het toereikend is om af en toe, maar wel vaak in het verborgene, vrouwenkleding aan te trekken. Maar er zijn ook transgenders die zeer beslist vinden dat zij in het verkeerde lichaam zijn geboren.

Zij kunnen absoluut niet leven met het idee dat zij biologisch gesproken man zijn, terwijl zij zich vrouw voelen en om die reden hoe dan ook naar dat geslacht over willen gaan. Of, uiteraard, het omgekeerde: vrouwen die zich volop man voelen en dat ook willen worden.

In die gevallen spreken we van transseksualiteit. Transseksuele mensen kunnen in een vaak langdurig traject van psychologisch onderzoek en medische ingrepen overgaan naar het geslacht waar zij in hún beleving thuis horen.

Er zijn ook transgenders die ergens tussen deze beide uitersten in zitten. Zo zijn er mannen die als vrouw levenmaar geen geslachtsaanpassing willen of kunnen ondergaan.

Zeker als de transgender het niet kan opbrengen het in een (vroeg)tijdig stadium van de relatie te vertellen, kan dit tot een breuk leiden. Slechts een gering aantal vrouwen kan moeiteloos accepteren dat hun man (min of meer, soms of regelmatig of altijd) vrouw is of zou willen zijn. De meeste vrouwen zijn heteroseksueel en willen gewoon een echte man in hun bed en in hun leven. Hun grootste angst is vaak dat hij "verder gaat", en dan komt de vraag "ben ik dan lesbisch?"
Wat begint met een verkleedpartijtje tijdens carnaval of een "roze maandag" tijdens de lokale kermis ("Wat hebben we gelachen". "Hij zag er echt goed uit." "Mannen wilden afspraakjes met hem maken.") kan het begin zijn van tot dan toe verborgen gehouden genderdysforie.

Uiteraard maakt het nogal verschil of je partner van een crossdresser bent, die zich dus af en toe als vrouw (ver)kleedt, of van een transseksueel die een complete geslachtsverandering als onvermijdelijk ondergaat.

Ook ouders, kinderen, broers, zusters en andere familieleden kunnen in meer of mindere mate moeite hebben met de genderdysforie van een familielid.
Dit gaat net zo op voor iedereen en alles rondom de transgender die voor zijn (of haar) gevoelens uitkomt.

In zijn algemeenheid geldt: zoek informatie, stel je op de hoogte, praat erover en maak van je hart geen moordkuil. Geef mogelijkheden én grenzen aan. Bevraag elkaar, diep het uit en wees eerlijk. Dat kan veel, hoewel zeker niet alle, problemen oplossen.